Şehmus EDİS (MARDİN İGFA) Serginin kavramsal çerçevesi, insan bedenini yalnızca fiziksel bir varlık olarak değil; kimlik, toplumsal konum ve varoluşsal gerilimlerin taşıyıcısı olarak ele alıyor. Metinde yer alan “Bir beden, aynı anda ne yere tam olarak basabilir ne de göğe yükselebilir” ifadesi, serginin temel yaklaşımını oluşturuyor. Sergi, bu arada kalma hâlini bir eksiklikten çok, varoluşun gerildiği bir eşik olarak yorumluyor.
Eserlerde yer alan figürler, yerçekimine direnmek yerine ona teslim olurken aynı anda ondan kopuyor. Ayakların yere değmeyişi hafiflik değil, bir kopuş hâli olarak tanımlanıyor. Sergi boyunca beden, iki zıt yön arasında bölünmüş ve parçalanmış bir yüzey olarak karşımıza çıkıyor.
Sergi metni, modern insanın yersiz yurtsuzluk deneyimine de dikkat çekiyor. Göç, sürgün ve yerinden edilme gibi olguların yalnızca mekânsal değil, ontolojik bir kırılma yarattığı vurgulanıyor. Buna göre birey, artık yalnızca bulunduğu yere değil, kendi varlığına da yabancılaşıyor.
Sergideki askıda kalma hâli, politik bir gönderme de içeriyor. Filistin askısı olarak bilinen işkence yöntemine yapılan referans, bedenin yalnızca varoluşsal değil, aynı zamanda politik baskılar altında şekillenen bir alan olduğunu ortaya koyuyor. Bu bağlamda askıya alınmış beden, dışsal kontrol mekanizmalarının etkisiyle tanımlanan bir konuma dönüşüyor.
“Ne Yerde Ne Gökte”, izleyiciyi bir yön seçmeye değil, yönsüzlüğün ve kararsızlığın yarattığı gerilimle yüzleşmeye çağırıyor. Sergi, bedenin ne tamamen bu dünyaya ait olduğunu ne de başka bir yere ulaşabildiğini ifade ederek, sürekli ertelenen bir varoluş hâlini görünür kılmayı amaçlıyor.a
